حکومت کودتا روز 13 آبان تا توانست چماقدار و باتوم بدست به جان مردم انداخت البته ما با ددمنشی رژیم آشنایی داریم و می‌دانیم این حکومت بدون سرکوب حتی یک روز هم نمی‌تواند حکومت کند و سرکوب 13 آبان هم از منتهای ذلت و استیضالش بود و همه دیدیم وقتی سرکوبگران، قیام مردم را با حضور خیابانی و به رغم هوشتارهای مکرر، تداوم یافته دیدند دیگر حساب و کتاب و قانون و قاعده و نظم و نظام را کنارگذاشتن و به صغیر و کبیر رحم نکردند

امٌا الان شرایط متفاوت است و جانیان پست‌فطرت سرکوبگر حساب این را نکردند که سرکوب در مرحله قیام به ضد خود تبدیل می‌شود یعنی سرکوب زمانی می‌تواند کارآیی داشته باشد که یک حرکت و قیام مردمی پشت آن نباشد مثلاً سرکوب ترکمن صحرا و سرکوب مردم کردستان در اوایل انقلاب و یا سرکوب مردم در 30 خرداد و کشتار انقلابیون و مبارزین در دهه 60 و یا سرکوب دانشجویان در 18 تیر و یا سرکوب کارگران شرکت واحد و...

امٌا در مرحله قیام هر چقدر رژیم بیشتر دست به سرکوب بزند پایه‌های قدرتش لرزانتر خواهد شد و قیام رادیکالیزه‌تر می‌شود تو همین چند ماه اخیر که موج دستگیری‌ها افزایش پیدا کرده و شکنجه و تجاوز و فضای اختناق را گسترده‌تر کردند این جنبش میلیونی رادیکال‌تر شده و از شعارهای تقلب در انتخابات و شعارهای پس گرفتن رأی عبور کرده و به مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه‌ای و خامنه ای قاتله ولایتش باطله رسیده

و به زبان دیگر هر چقدر رژیم برای حفظ و بقاء خود سرکوب را بیشتر کند گورش را عمیق‌تر می‌کند . خامنه‌ای نمی‌تواند به این سادگی از روی این قیام عبور کند و این سرکوب‌ها در ضعف و ذلیل بودن باطن و بنیاد این حکومت است و توان خاموش کردن شعله این قیام را ندارند چون حریق این قیام دامن ولایت فقیه را گرفته و بالاخره بنیادش را خاکستر خواهد کرد

ما از مرگ قویتریم

31 سال پیش در چنین روزی، در بحبوحه انقلاب ضد سلطنتی مردم ایران بودیم، و من هم مثل تمام جوانان آن دوره تغییر و تحولات سیاسی کشورم را به دقت دنبال می‌کردم و برای عطش آزادی و عدالت خواهی، با شور و حرارت بسیار، به همه کار دست می‌زدیم . امٌا با اعتلای قیام ضد سلطنتی احساس می‌کردم در شهر کوچک من از آن آتشفشان قیام، آن جنب و جوش و آن حرارت لازمه استخراج نمی‌شود اگر چه مدام فعالیت می‌کردیم ولی در آن مقطع زمانی این شهر کوچک شمالی جوابگوی آن شور و شوق جوانی را نمی‌داد .

به والدینم گفتم که می‌خواهم کلاس کنکور بروم و وارد دانشگاه شوم و تصمیم گرفتم برای ادامه تحصیل به تهران بروم اگر چه ته دل والدینم راضی نبودند چون از نا آرامی‌های تهران باخبر بودند، ولی وقتی پدرم را دیدم که ظهر با یک پلوپز برقی ناسیونال به خانه آمده، فهمیدم که برای تهران رفتنم خریده و پا فشاریم نتیجه داده خوشحال شدم و روز بعد عازم تهران شدم .

یک اطاقک کوچکی در خیابان هاشمی نرسیده به سی متری جی اجاره کردم و در کلاس کنکور خوارزمی ثبت نام کردم و هر از گاهی هم سر کلاس می‌رفتم ولی تمام روز را در داخل دانشگاه تهران سپری می‌کردم دانشگاه آن موقع مثل الان کانون اصلی تجمعات و کلاً کانون اصلی انقلاب بود و من می‌آمدم تا از رویدادها و وقایع سیاسی میهنم مطلع شوم

چون رادیو تلویزیون و مطبوعات دولتی در‌واقع نه چیزی می‌گفتند و نه چیزی می‌نوشتند و بیل گیتس هم هنوز خیلی جوان بود و به فکر راه انداختن نرم‌افزار برای کامپیوتر خانگی نبود در نتیجه فقط از طریق دانشگاهها به روز می‌شدیم تمام در و دیوار دانشگاه تهران پر از بیانیه و اعلامیه و فراخوان بود یک طرف نمایشگاه عکس می‌گذاشتن یک طرف تریبون سخنرانی و یک طرف بحث و تبادل نظر در مورد چه باید کرد را می‌شنیدی زمین چمن دانشگاه صبح تا شب پر بود از دانشجو ، نه از حراست خبری بود و نه از بسیج و نه نیروهای امنیتی اگر هم بودند ما نمی‌دیدم.

و خلاصه در محیط و فضایی قرار گرفته بودم که همیشه اشتیاق و آرزوی آن را داشتم و آن اختناق آریامهری بعد از سالها شکسته شده بود یادم میاد یک پوستر بسیار زیبایی به روی دیوار اطاقم نصب کرده بودم که حال و هوای آن سالها را بازگو می‌کرد و تصویر چند دانشجویی بود با دستان خونین و صورتهای برآشفته و خشمگین که در 16 آذر بر روی دستانشان دانشجوی تیرخورده‌ای را حمل می‌کردند و بروی این پوستر با قلمی درشت نوشته شده بود « ما از مرگ قویتریم »


آن روزها هر هفته دوستی،آشنایی،رفیقی، از شمال می‌آمد و با من همراه می‌شد و باهم میرفتیم دانشگاه تهران. آن روز 13 آبان هم با یکی از دوستانم مثل همیشه رفتیم دانشگاه، آنروز هم دانشگاه شلوغ بود و می‌خواستند مجسمه شاه را پایین بکشند بعد از چند ساعتی تیراندازی به داخل دانشگاه شروع شد و صدای گلوله مدام می‌آمد و گاز اشگ آور هم به داخل دانشگاه پرتاب می‌کردند و در این جنگ و گریز و آن شلوغی دوستم را گم کردم و تلاشم برای یافتن او در آن فضا بی‌فایده بود از میله‌های ضلع شرقی دانشگاه که مشرف به خیابان آناتول فرانس بود بالا رفتم و پریدم تو خیابان و متواری شدم

آمدم به اطاقک خیابان هاشمی و به انتظار دوستم نشستم و بیرون نرفتم ولی خبری از او نشد و آنشب تا صبح نخوابیدم و نگران مقعود شدن دوستم بودم، ترس از کشته شدن و یا زخمی شدن، و فردای آنروز به چند بیمارستان سر زدم تا شاید بتوانم در بیمارستانی او را پیدا کنم ولی بی‌فایده بود و هیچ اثری از او نیافتم و بالاخره تصمیم گرفتم به شهر خودم باز گردم تا از سلامتی دوستم اطمیان یابم و بعد از دو سه روز جستجو او را پیدا کردم او هم سالم بود و قبل از من، آن روز 13 ابان از دانشگاه گریخته بود

فردا هم درست عین آن روز 13 آبان است و برای من یکی از روزهای تاریخی، و حالا هم بعد از 31 سال در همین روز در خارج از ایران و در تبعید پا به پای دانشجویان و جوانان با دوستانم به میدان شهر می‌رویم تا صدای بر حق مردم، که این حکومت غاصب صدای جرم می‌نامد را دوباه فریاد بزنیم

گرفتن فیلم و عکس و گزارش از 13 آبان را فراموش نکنیم . امسال باید 13 آبان ماندنی بشود مثل کتیبه ای در روبروی نسل آینده تمام ایران در فریاد و اعتراض، در وضعیت واقعی ایران کنونی و در میدان موازنه قوا یک عامل قدرتمندی به نام مردم ایران حضور دارد و پشتوانه این قیام نیروی لایزال مردمی است پس باید از همین قدرت گسترش یابنده همه وقت و در تمامی فرصت ها، به نهایت استفاده کرد اینک خوب می شود فهمید که باخت ولایت فقیه نه باختن یک دور از بازی است، که این باخت، باخت کل نظام و درهم شکسته شدن تمام ضوابط ظالمانه حکومت آخوندی است . دیگر نوبت مرگ نظام ، رسواترین مرگ و فلاک بارترین سقوط برای این دار و دسته فرا رسیده است

از 19 تا 24 اکتبر در شهر مایوی ایتالیا که در استان کامپانیا قرار دارد، جشنواره دهمین نشر جایزه روبرتو روسلینی برگذار شد این جشنواره که از طرف انجمن فستیوال فیلم مایوی، که بنیانگذار آن روبرتو روسلینی، کارگردان مشهور و از پایه‌گذاران نئورالیسم در سینمای ایتالیا است، همه ساله توسط این بنیاد در جنوب ایتالیا برگذار می‌شود

در فستیوال امسال حکایات زنان درد کشیده و داستان زندگی زنان ایرانی،فلسطینی، اروپایی، آرژانتینی مثل مادران میدان مایو به نمایش گذاشته شد زنانی که برای احقاق حقوق اجتمایی خود در هر گوشه از این جهان مورد خشونت‌های جسمی و روحی و ظلم و ستم قرار گرفته‌اند

جوایز این دوره جشنواره با نام و گرامیداشت رویرتو روسلینی به برگزیده‌گان به شرح ذیل اهدا گردید:
کارلوس پرونزاتو برای فیلم مستند «مادران میدان مایو»
این فیلم بازگو کننده، صدای مادران میدان مایو، بعد از 32 سال است، که در دو دهه قرن گذشته یکی از بزرگترین محرک‌های حقوق بشری در جهان به شمار می‌رود. بنیانگذاران و پیشتازان این جنبش، زنان و مادرانی بودند که برای یافتن فرزندان مفقود شده‌شان در حکومت استبدادی به یکدیگر پیوستند و در میدان مایو در بوئنس آیرس پاینتخت آرژانتین هم صدا شدند این مادران برای شناختن همدیگر پارچه قنداق فرزندانشان را به سر می‌کنند و از آن پس این روسری سفید نماد و سمبل این مادران در راهپیمایی‌ها می‌شود و به سرعت نگاه جهان را به خود معطوف می‌کند و هنوز بعد از سقوط دولت مستبد این مادران در جستجوی حقیقت هستند

فیلم بعدی اولین انیمیشن فلسطینی « فاتنه» به کارگردانی احمد حباش که با حمایت سازمان
جهانی بهداشت تهیه شده است مورد استقبال قرار می‌گیرد. داستان واقعی زنی است که در نوار غزه زندگی می‌کند و مبتلا به سرطان سینه است و در صدد درمان بیماری خود در غزه است


فیلم El Patio de mi carcel به کارگردانی بلن ماچاس ( اسپانیا 2008) داستان زنان محروم و تحقیر شده را به تصویر می‌کشد و فیلم Girl Soldier به کارگردانی ویل رائه که به اقتباس از کتاب کاتی کوک تهیه شده است جوایزه این جشنواره را به خود اختصاص می‌دهند

و همچنین سمر منه الله فعال دفاع از حقوق زنان در اسلام آباد برای اکران فیلم شلاق زدن دختر 16 ساله توسط بنیادگرایان طالبان در پاکستان که بخاطر این فیلم به اعدام محکوم شده است جایزه این فستیوال به او هم اهدا گردید . سمر منه الله بیش از 20 سال است برای احقاق حقوق و رهایی زنان در قبیله‌ها و طوایف پاکستان مبارزه می‌کند و در همین راستا یک نهاد غیر دولتی را تشکیل داده است و چند سال پیش از طرف سازمان ملل متحد به یکی از ویدئوهای او بخاطر شهامت و شکایت به مراجع حقوقی، از ازدواج اجباری دختران کوچک در قبایل پاکستان بر طبق رسم و رسومات قبیله‌ای ، و انعکاس این فجایع، به او لوحه افتخار اهداء گردید


و امآ برنده دیگر جایزه روبرتو روسلینی صورت زیبای ندا آقا سلطان بود. صورت خونین و معصوم او که نامشروع بودن انتخابات را گواهی می‌داد. ندا بعنوان سمبل جنبش دموکراتیک ایران ، زنی که به دفاع از حقوق بنیادین خود در خیابان کشته شد و به نماد شهامت و آزادی قیام مردم تبدیل گشت . و در جشنواره روبرتو روسلینی با اعطای این جایزه به آرمان ندا ارج نهاده شد .
این جایزه را رهروان ندا و فعالین حقوق زنان، خانم شهرزاد شعله مسئول زنان دموکراتیک ایرانی در ایتالیا و آقای داوود کریمی سرپرست و مسئول انجمن پناهندگان سیاسی ایرانی در ایتالیا دریافت کردند

در اوایل انقلاب یادم میاد تخت جمشید برای سرکرده‌های رژیم آخوندی نماد طاغوت بود و خلخالی می‌خواست با بولدوزر به جان کتیبه‌ها و ستون‌های باقیمانده در پاسارگارد بیافتد و هنوز هم در جمهوری اسلامی چهارشنبه سوری جشن آتش پرستان است و تاریخ قبل از اسلام ایرانیان تاریخ وحشی خوانده می‌شود و هنوز به مردم می‌گویند از عید نوروز پرهیز کنید ، مخصوصاً وقتی مصادف با محرم می‌شود اصلاً حرام می‌دانند !! خوار شمردن افتخارات مًلی و یادگارهای ایران باستان را در این 30 ساله همه دیده‌ایم

دیروز وقتی عکس احمدی‌نژاد را مقابل دروازه خشایارشاه – دروازه ملًل دیدم پیش خودم گفتم
احمدی نژاد آمده تا در مقابل این دروازه تاریخی سوگند یاد کند، که در جهت نابودی حقوق و تمدن ایرانیان از هیچ کوششی فرو گذار نخواهد بود. قرار است همین امروز یا فردا آبگیری سد سیوند انجام بگیرد و همین رئیس جمهور کودتاچی برود و آن را افتتاح کند !!

کاش این سنگهای صامت، که سرنوشت دیکتاتورها و مستبدین را در طول این قرن‌ها دیده‌اند، زبان‌باز می‌کردند، و به این کوتوله منتصب مقام متقلب می‌گفتند که بابا تمام دیکتاتورها سرنوشت مشابهی دارند، عبرت بگیر!!

دوستان وبلاگ‌نویس هوشیار باشیم
بقایای زهر خورده و و شاگردان جلاد خامنه‌ای در برابر اعتلای روزافزون قیام مردم ایران علیه دیکتاتوری مذهبی در تلاش هستند تا شعارهای محوری قیام را مثل شعار مر گ بر دیکتاتور و شعارهایی که علیه خامنه‌ای سر داده می‌شود را منحرف کنند و با خط و خطوط خودشان بخصوص در دانشگاه‌ها که قلب قیام در آن می‌تپد شعارهای خودشان را جا بیاندازند و جنبش و قیام مردم را در تصرف و کنترل خود بیاورند

عناصر نفوذی و اطلاعاتی رژیم مشخصاً برای روز 13 آبان لوگوهایی را تهیه دیدن مثل همین لوگو که در این پست قرار دادم تا شعارهای رادیکالیزه شده علیه حکومت را کم‌رنگ کنند رژیم از شعار مرگ بر دیکتاتور وحشت دارد و یا شعارها مثل: مرگ بر خامنه اي, احمدي جنايت ميكند, رهبرحمايت ميكند, خامنه اي قاتله - ولايتش غاصبه يا خامنه اي قاتله - حكومتش باطله و امثالهم و ....

وظيفه اصلي تمام دانشجویان و وبلاگ‌نویسان و همه نيروهاي حاضر در صحنه قيام بايد اين باشد كه نگذارند رژيم با اين هدف شعارها را استحاله و گرد كند. برعكس شعار « مرگ بر ديكتاتور» بمثابه شعارمحوري بايستي تيز وتيزتر و فراگيرترشود و در هيچ حالتي و در هيچ صحنه اي تعطيل نشود و نباید اجازه داد تا چند صباحی به گمان باطل خود بتوانند بر این موج جدید نیرنگ و فریب سوار بشوند

باید این ترفند ابلهانه‌ی آخوندی را هم رسوا کنیم تا چیزی عاید بقایای در گل مانده‌ی خامنه‌ای نگردد. برای در هم شکستن این توطئه چینی‌های رژیم برای روز 13 آبان آگاه و هوشیار باشیم و اطلاع رسانی کنیم

36 گروگان مجاهد در هفتاد و دومین روز اعتصاب غذا و در هفتمین روز اعتصاب غذای خشک آزاد شدند از قدیم و ندیم گفتند شانس گاهی به انسان کمک می‌کند، امٌا تلاش همیشه.

این مستر اوباما و نوری مالکی انگار مجاهدین را نمی‌شناسند بر خلاف خامنه ای که تجربه و شناخت نسبتاً خوبی از مجاهدین داره ، ولی این‌ها انگار نمی‌دانند با کی طرف هستند فکر کردند یک حمله وحشیانه می‌کنند و یک سری پا به فرار می‌گذارند و یک سری هم تسلیم می‌شوند و قضیه اشرف را خاتمه می‌دهند

نمی‌دانند این‌ مجاهدین ازتاریک‌خانه‌ها و شکنجه‌گاهها و ضرب شلاق خمینی بیرون آمدند و آن بیدی نیستند که از این باد ها بلرزند و تو این 30 سال از هر گردنه که فکرش را بکنید گذشتن از کشتار و قتل عام رسمی دهه 60 خمینی تا بمباران رسمی قراگاههایشان توسط آمریکا، و از گنجاندن در لیست رسمی تروریستی گرفته تا کودتای رسمی 17 ژوئن، و...

همه بندهای دجالگری آخوندی و زدوبند را از هم گسستند البته به بهای رنج و خون امٌا همیشه جرأت و شهامت رویارویی با نظام ولایت فقیه را داشتند این‌ها همه را خسته می‌کنند ولی خودشان خسته نمی‌شوند 72 روز است علیرغم گرسنگی و اعتصاب غذا جلوی سفارت‌خانه ها مدام دارند فریاد
می‌زنند 30 سال است که دمار از روزگار آخوندها در آوردند.



حالا این خود فروخته سیاسی نوری مالکی فکر کرده با حمله و یورش به اشرف از نمد آخوندی کلاهی هم به او می‌رسد امٌا انگار نمی‌فهمد سر به نیست کردن به این سادگی هم نیست، آخه خون‌ها و رنج‌های یک نسل و یک تاریخ آنجا جمع شده و اشرف بنا شده

گاهی پیش می‌آید که در دل خود جز تحقیر نسبت به نوع انسان و نسبت به دروغ و تهمت و رذالتهای پراکنده در جهان چیزی نمی‌یابم و گاهی هم در اضطرابی ناشنوده درون دل می‌سوزم که چرا نمی‌توانم زخم‌ روح انسان‌هایی را که برای عدالت و آزادی میهن‌شان چون شمع می‌سوزند را به آدمیان نشان دهم و بگویم اگر چه چون شمع می‌سوزند امٌا از بوته آزمایش شرافت همچو آهن سخت بیرون می‌آیند

36 گروگان مجاهد ربوده شده توسط پلیس عراق و نیروهای تحت امر ولایت فقیه در عراق دیروز با ضرب و شتم و با زور و در حال بیهوشی به محلی نامعلومی در بغداد منتقل شدند این اسیران مجاهد 66 روز است که در اعتصاب غذا بسر می‌برند و اعلام کردندکه دست به اعتصاب غذای خشک خواهند زد. جان این گروگان‌ها در خطر جدی قرار گرفته و اگر دست به اعتصاب خشک بزنند یقیناً تا چند روز دیگر این اسیران مجاهد در برابر تروریسم و ارتجاع در عراق جان خواهند داد

البته معلوم است که این گروگان‌گیری و بازداشت فقط و فقط خواست رژیم ایران است و حکومت ایران با اسم نوری المالکی هر جنایتی را در عراق برای خود مشروع می‌کند. سه بار قاضی و دادستان شهر خالص که در آن شهر، گروگان‌ها بازداشت شده بودند حکم آزادی آن‌ها را صادر کرد ولی به دستور نوری المالکی پلیس از آزادی گروگان‌ها سر پیچی کرد و حتی دادستان کل عراق هم دستور آزادی این گروگان‌های ربوده شده را صادر کرد ولی باز این مزدور خود فروخته به رژیم ایران از آزادی آنان ممانعت به عمل آورد.

البته روح اشرفی‌ها با طوفان‌ها و آشوب‌ها خو گرفته و آماده‌اند همه چیز خود را در این راه فدا کنند امٌا جنب جوش و کارزار بین‌المللی برای آزادی این گروگان‌ها همچان ادامه دارد. چند روز پیش مجمع پارلمانی شورای اروپا اعتراض‌نامه رسمی خود را به دولت عراق اعلام کرد

همچنین عفو بین الملل و مجمع حقوق دانان مستقل عراقی که شامل 12 هزار وکیل و حقوق‌دان هستند در بیانیه‌ای خواستار آزادی بی قید و شرط گروگان‌های شدند، ولی ظاهراً در دولت عراق اجرای قانون وجود ندارد و احترام به قوانین و میثاق بین‌المللی اشتیاقی عقیم است. در این میان سکوت و بی‌عملی آمریکا نشان از گشاده دستی برای مذاکره با ایران است امٌا غافل از اینکه بار ِ بذرهایی که می‌کارد را نخواهد دید

امروز ظاهراً قرار بر این بود که احمدی نژاد برای مراسم بازگشایی دانشگاهها و آغاز سال تحصیلی به دانشگاه تهران برود. امٌا از ترس کله پاچه شدن، وزیر علوم‌اش کامران دانشجو را فرستاد . البته دلیل غیبت‌ را خستگی از سفر نیویورک اعلام کرده ولی معلوم نیست چرا امسال خسته شده!! و سالهای پیش این خستگی را نداشت !!

البته سالها پیش احمدی نژاد فکر می‌کرد می‌تواند دانشگاه را تبدیل به حوزه کند و به ابزار کنترل قدرت دربیاورد ولی هر بار که پا به دانشگاه گذاشت دانشجویان او را هو کردن عکسش را جلوی چشمانش آتش زدند و مرگ بر دیکتاتور سر دادند و نگذاشتن آب خوش از گلویش پایین برود. امسال ولی این اعتراضات دانشجویی دیگر پشت حصار دانشگاه نمی‌ماند بیرون آمده و به مردم پیوسته است

روز جمعه پایگاه اطلاع رسانی عظما با درج خبری رویت ماه را اعلام کرد و گفت حلول ماه شوال برای معظم له مسجل شده است و حکم وی حجت شرعی برای همه مکلفین است و باید از آن پیروی کنند.

از طرف دیگر مراجع قم و نجف یعنی اکثریت قریب به اتفاق اعلام کردند عید فطر روز دوشنبه است از جمله کسانی که در مقابل این حکم دینی خامنه ای صف آرایی کردند آیت‌الله منتظری، آیت‌الله صانعی، آیت‌الله بیات زنجانی آیت‌الله صافی گلپایگانی شیخ ناصر مکارم شیرازی، سید عبدالکریم موسوي اردبيلي، شیخ حسین نوری همدانی، سید محمد تقی مدرسی، سید صادق شیرازی، شیخ علی صافی گلپایگانی، شيخ وحيد خراساني، شیخ حسین مظاهری، شیخ اسحاق فیاض، سید محمدسعید حکیم، شیخ بشیر نجفی، آیت الله سیستانی، سید محمد حکیم را می‌توان نام برد

یعنی هیچ مرجع تقلید نامداری این حکم خامنه ای را تائید نکرده است ببینید تا چه حدی خامنه‌ای مطرود و منزوی شده و همه دارند از او و ولایت فقیه‌اش فاصله می‌گیرند. البته همه می‌دانستیم در میان روحانیون مرجعیت خامنه‌ای هیچ پایه‌ دینی ندارد ولی هیچ‌گاه این چنین رو در روی خامنه‌ای نمی‌ایستادند و همیشه ترجیح می‌دادند اختلافات بروز داده نشود

امٌا حالا مراجع دینی هم وقتی می‌بینند مردم اراده کردند خامنه‌ای و بساط ظلم‌ش را از سر راه خود بردارند، برای اولین بار جدایی آشکار خودشان را در مناسبت‌های مذهبی با خامنه‌ای بوضوع نشان می‌دهند علمای دینی هم می‌دانند که این عظما رفتنی است و این خود نشان از شکستن طلسم ولایت فقیه است .



کاریکاتور احمدی نژاد به مناسبت اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل